دوصد گفته چون نیم کردار نیست

به دیویی

از این عشق و عاشقی ِمن هیچ آبی گرم نمی شه، حتی در حد یه فنجون چای، چه برسه به این که دلت گرم شه...

پ.ن. دلش خیلی آب داره، مثل ماچ آب دار:دی

عجایب!

آخرین باری که یه امتحانو خوب دادم، مربوط می شه به ۱۰ - ۱۱ سال پیش...

من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

امروز که توی اتوبوس داشتم از این آهنگ هه لپرکیا گوش می دادم و توی سرم تکون تکون می خوردم، یادم افتاد که احسان یه تمرینی بهمون می داد که یه آهنگ می ذاشت، معمولا هم آهنگایی می ذاشت که من دوستشون داشتم، مثلا آهنگای املی رو، با فاصله می ذاشتمون که جای حرکت داشته باشیم، بعد می گفت چشمامونو ببیندیم و با آهنگ تکون بخوریم. می خواست که هیچ کی نبینه بقیه چه جوری حرکت می کنن تا خودش باشه و خود خودش رو رها کنه. یادمه همیشه بعد یکی دو دقه می گفت نوشین تو چرا اصلا تکون نمی خوری؟ من توو ذهنم داشتم مست می شدم با اون آهنگه و فکر می کردم خیلی دارم کژ می شم و مژ می شم! توو ذهنم، توو دلم مدام هستن، یه وقتایی یهو وهم برم می داره که هزار جهد بکردم…بعد یه دفه از بیرون تماشا می کنم و می بینم ثابت وایستادم، این کشتی بی لنگر فقط توو ذهنمه...

.

.

.

جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه؟

آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

خاکستر که می شی، باد هر ذره ت رو می بره یه جا، دیگه غم اسیر بودن نداری، می شینی روو موهاش، می شینی روو برگ درخت، می شینی روو میوه ها، می شینی روو دستاش، می ری توو آب، می ری توو کوه، تا قله، می ری قاطی شن های بیابون، عین پر نرم نرم می شینی روو رودخونه، می ری روو موهای بلوند یه آدم غریبه، می شینی روو جدول، روو خط موزاییکا،…بعد باز باد می بردت یه جای دیگه…. ولی اگه خاکت کنن، چند سال طول می کشه تا پخش شی توو خاک، ولی اون جوری می ری توو خود درخته، می ری توو خود موهاش، می ری توو خود قایقه،…، می شی از خودشون...چه قد از خودشون شدن طول می کشه…