از یه زمانی دیگه نفهمیدن فقط گیج نمی کنه، بس که شوق فهمیدنم نیست، آزار می ده. این آقاهه که سرشو خم کرده روو گیتارشو چشماشو بسته رو دارم تماشا می کنم…شوعله ی ناری عشق به ر چی ژه پووسم…من مه س مه خموور باده ی ئه له سم…فه رماوه ساقی باوه ر مینای مه ی…سه رشار که ساغه ر، بده ر په یاپه ی…په یاپه ی پر کی، هه یا هه ی نووشام…

دلم هیچ جا نیست، حتی پیش حال این مطربی که دارم تماشاش می کنم…خالی ژه خودی، مملوو ژه دووسم…خالی ژه خومم…مملو له هیچم…!

مه س چه بوویت داخوم؟ بوو چه من هه ر تام زه هره گه ی بووم ده مینی؟

ئه ی دل تا که سی چوو خم نای وه جووش…

حه لقه ی به نده گی عشق نه که ی وه گووش

مه حره م می نه بوو هرگیز وه ئه سرار

نه خلی ئومیدش دووسی ناده ی بار

نه! نه ی دا بار!  دلم بوو وه ک کوچک...

ذره ای شوق نیست. در کنارش نومیدی و خسران فراوون هست. به درک.

یک دل گندگی می خواهم. این جور باشد که تماشا کنم و طلب نکنم. این طور با طمع که در کسری از ثانیه، لذتش طعم زهرمار بگیرد. چه مسیری گذشته که این طور طمع کار شده ام؟ که همه ی جهان با هم توی چشمِ تنگم نمی گنجد؟ یک بخشش را، یک لحظه اش را می بینم و همه ی همگنی و همسانگردی زندگی به هم می خورد توی این ابعادِ کوچک. چاره ی این تنگ نظری چیست؟