بو ده گری ده گری مه لوول گیان؟ گریان گرانه...

احساس می کنم دو پاره شدم. یه نوشین ی توو یه جای دیگه ـ نمی دونم کِی و کجا ـ هست که می تونه فارغ از این که کیه و چه تواناییا و محدودیتایی داره، لذت ببره و تجربه کنه و مهر بورزه، ولع دونستن و شناخت داره… من طربم طرب منم، زهره زند نوای من…عشق میانِ عاشقان، شیوه کند برای من...یه نوشین ی هم هست که هر روز دنبال خودم می کشمش…بدجوری خسته س...ذره ای امید و مهر درونش نیست، مدام دلش می خواد همه رو بکشه…ساده ترین چیزا، تا مغز استخونشو درد می آره، ترس از احمق و به درد نخور بودن دیوانه ش کرده. به نظر، ارتباط با آدما، این نوشین دوم رو زورمندتر می کنه، اینه که مدام دلم می خواد پناه ببرم به یه جای آروم که هیچ کس نباشه...اما چون نمی تونم از شلوغی محیط فرار کنم، واسه ی خنثی کردنش مدام پناه می برم به رفقا...