بهل تا عقل می گوید زهی سودای بی حاصل

آدم سنش که می ره بالا، دل و جرئتش می آد پایین.  کم کم حتی موقع نوشتن هم خیلی متفاوت با اینی که هست رو تصور نمی کنه. آرزوهاشم از به دست آوردن تبدیل می شه به از دست ندادن. این جور وقتا فکر می کنم که آدم باید قلمبه بذاره بره. آدم باید همچین بره که دستش به پشت سرش نرسه.

تماشا کردن نوجوون ها همیشه بهم کیف می ده. شاید چون قشنگ یادمه چه سوداها و اشتیاق هایی داشتم. هواییم می کنه که منم مثل اونا آزاد باشم از ترس نشدنا و نرسیدنا. انگار نه انگار که دو برابرش سن دارم.