آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

خاکستر که می شی، باد هر ذره ت رو می بره یه جا، دیگه غم اسیر بودن نداری، می شینی روو موهاش، می شینی روو برگ درخت، می شینی روو میوه ها، می شینی روو دستاش، می ری توو آب، می ری توو کوه، تا قله، می ری قاطی شن های بیابون، عین پر نرم نرم می شینی روو رودخونه، می ری روو موهای بلوند یه آدم غریبه، می شینی روو جدول، روو خط موزاییکا،…بعد باز باد می بردت یه جای دیگه…. ولی اگه خاکت کنن، چند سال طول می کشه تا پخش شی توو خاک، ولی اون جوری می ری توو خود درخته، می ری توو خود موهاش، می ری توو خود قایقه،…، می شی از خودشون...چه قد از خودشون شدن طول می کشه…