آره دیویی جون، کاش همه ی دردای دنیا، غمِ گیسِ پریشون و لب لعلِ یه دلبری بود که از دار دنیا نصیبمون نشده بود. کاش دار دنیا فقط بوی زلف دلبر می داد، گیرم که اونم پشمه و قصه هاش الکی. قصه های دلبرم، نه آب می شه، نه نون، نه دلِ گرم و آرزو، نه حتی یه شب می تونی باهاش سرتو بذاری روو زمین و بخوابی.
که اونم پشمه :)))
ReplyDeleteفکرشو نکن. یک هو میشه :* فک کنم
Delete